تبليغاتX
غزل رنجه
من تلافیه یه دردم

 

سلام به دوستان عزیزو همراه غزل رنجه که کم و بیش ما رو شرمنده می کنن!

و یه تشکر سفارشی از وجیهه ی عزیزکه بیشتر شرمنده می کنن!

بابا تو که خودت آخر احساسی...

و بعدش یه احساس ناقابل.......!!

 

"تو شکل فال من نبودی توی فنجان !"

از تو به بعد بودنم ...........یک روز آبان

از تو به بعد من خبرها خیس خیس است

من جای شیشه می خورم هر شب به باران

من اهل دود و دم که نه ! یک صحنه سازی

هی حلقه می سازم،"۲تا...!" با دود قلیان

ژست غزل می ریزد از حتی سماور !

یک قوری چینی،دوباره،وای...!مهمان!

من قصد...دختر تو مگر دیوانه ای؟!! ،بوووووق

بله ؟؟!،ببخشین منزل آقای دهقان...؟؟؟

چفت دری که وا نشد در فال قهوه!

یک شاخه گل،یک جعبه با تزیین روبان

سرگیجه های هول من در زیر عینک

چیزی نمانده فاصله تا پله هامان

درگیری تعارف نما،از پشت پرده

من گرم پخش بازی تیم سپاهان!

سرگرم افکار و پیام بین بازی.......

"یک انتخاب مطمئن ! "محصول بوتان!

جیغ سماور می زدم آهنگ سر درد

کم کم شروع قرص و آب و لفظ هذیان

جای تمام درد من هی راه می رفت

تفاله ی چایی ته اعصاب فنجان

من بله را....،توی خودم بودم که گفتم:

لطفا همه بیرون ! و گر نه،من.....به قرآن!!!

                                                           ندا

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم آبان 1386ساعت 16:1  توسط فریده احمدی | 
 

از تمام دوستان عزیزی که غزل رنجه رو قابل دونستن و از لطفشون نسبت به ما دریغ نکردن ممنونیم... تولد مهتابیه گل نرگس رو به همه تبریک می گم... یه غزل ناقابل تقدیم به پیشگاه مبارکشون...

"لفظ قلم تر...!"

آقا تو را می خوانمت... لفظ قلم تر

از گریه های هر شبم یک ذره نم تر

آقا مرا یادت نمی آید؟!نشانی؟؟؟

از شاخه های نرگست صدباره خم تر

آقا خدا را دیده ای؟ یا نه هنوزم ...

در جستجویی مثل ما،"اما نه کم تر!"

جای قدمهایت چقدر اینجا ضعیف است

باور نداری؟! به خدا... حتی قسم تر...!

آقا تو را... اصلا ببخشم، این چه حرفیست

لمس نگاهت مال از من خوش قدم تر

آقا درست است که غریبم،با اجازه!

قدری بخوابم در دلت،یک ذره لم تر...!

من با تمام شاخه های خیس نرگس

آقا تو را می بویمت،این دفعه شم تر

مثل تمام لحظه ها...نه!فرق دارد

            این دفعه را می خوانمت لفظ قلم تر!          

                                             فریده "ندا"

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم شهریور 1386ساعت 17:48  توسط فریده احمدی | 

يه ترانه فال قهوه ته فنجون خيالم

 نمياد... نميشه... نيستش باز گرفته ميشه حالم

يه نفر رسيده از راه بدون دعوت قبلي

 ما که دعوتي نداشتيم هيجاني ميشه فالم

دو تا با هم دو تا يک جفت دو تا ردپاي پررنگ

 واسه خوشبختيه اون دو من فقط يه جور مثالم

شکلاي بدون مفهوم توي گيرودار فنجون

 خودمو زندوني کردم توي روياهاي کالم

يه تيکه ابر سياهو مي بينم توآسمونم

 سوم و هفته گذشته ميرسم حالا به سالم

دوباره تنها مي مونم مثله هرروز وهميشه

 فال قهوه اي نمونده ته فنجون خيالم...  فریده احمدی

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386ساعت 17:54  توسط فریده احمدی |